บทที่ 12 บทที่ 12 ข้าวผัด

ฟางเพ่ยเพ่ยที่ได้ยินนางกำนัลเอ่ยขึ้นมาเช่นนั้น ก็ตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง นางรีบหลบสายตาของเจิ้งจงซวี่ ก่อนจะรีบคุกเข่าลง 

"ขออภัยชินอ๋องเพคะ โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วย!!!"

ในยามนี้เจิ้งจงซวี่รู้สึกราวกับว่าตนเองมีบางอย่างจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดออกมาได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมสั่นไหววูบหนึ่ง...